หลบเลียแผลใจทำไมพี่จ๋า
ใยหายหน้าตาหลบหนีหน้าฉับพลัน
น้อยใจไหนเอ่ยเมื่อเราเคยรักกัน
เรื่องของเธอของฉันคงพูดกันเข้าใจ
โลกมีเรื่องราวให้เศร้าบ่อยครั้ง
ความทุกข์ประดังไม่หยุดยั้งกับใคร
น้องเองก็เจ็บ เจ็บที่ริมหัวใจ
เกือบแทบทนไม่ไหวช้ำไม่น้อยกว่ากัน
ขอมาเริ่มใหม่เพื่อเข้าใจอีกครั้ง
ทุกข์ใดประดังสะสางให้เป็นสร้างสรรค์
อย่ามัวเลียแผล แผลอะไรไหนกัน
แค่เสียใจโศกสรรค์ไม่สำคัญอะไร
ผ่านมาแล้วไปขอให้เช่นฝัน
มาหันหน้ากันเพื่อสร้างสรรค์ต่อไป
พี่จงกล้าหน่อยอย่าแต่คอยน้อยใจ
เก็บที่ดีเอาไว้ช้ำแค่ไหนอดทน
ผ่านมาแล้วไปขอให้เช่นฝัน
มาหันหน้ากันเพื่อสร้างสรรค์ต่อไป
พี่จงกล้าหน่อยอย่าแต่คอยน้อยใจ
เก็บที่ดีเอาไว้ช้ำแค่ไหนอดทน